Oswald Verhaak heeft begin jaren '90 in zijn werk een ommekeer gemaakt naar figuratieve schilderkunst. Bewust onttrok hij zich lange tijd aan het expositiecircuit om gestaag en ongestoord te kunnen werken aan een samenhangend oeuvre.

Verhaak schildert voornamelijk portretten, groter dan levensgroot. Door dunne lagen donkere verf zorgvuldig over elkaar heen te plaatsen, door steeds weg te schilderen en weer terug te halen, evolueert de voorstelling.

De sfeer, de (schilderkunstige) ruimte om de figuren heen, het weglaten en het accenten leggen, roepen bij de beschouwer een spanning op. De samenhang van de verschillende doeken geeft langzaam een verhaal prijs over leven en dood.

Bij de tentoonstelling is een verkrijgbaar.